Skip to content

హోదా (వృధా) పోరాటం

29/04/2018

ప్రస్తుతం ఆంధ్రప్రదేశ్‌లో ప్రత్యేక హోదా కోసం పోరాటం ఉధృతంగా నడుస్తోంది. ఆ పార్టీ, ఈ పార్టీ అనే తేడా లేకుండా, అన్ని పార్టీలు ఇంచుమించు విడివిడిగా, కొన్ని కలిసి దీక్షలు, నిరసనలు, రాజీనామాలతో ఉద్యమాలు చేస్తున్నాయి. పార్టీలతోపాటు ఇతర సంస్థలు కూడ యధాశక్తీ ప్రత్యేక హోదా కోసం ప్రయత్నిస్తున్నాయి. అయితే ప్రత్యేక హోదా ఇవ్వడం కుదరదని కేంద్రప్రభుత్వం తెగేసి చెప్పిన తరువాత కూడ రాష్ట్రంలోని పార్టీలు పోరాటాలు, ఉద్యమాలు చెయ్యడం అంటే స్వార్థప్రయోజనాల కోసం ప్రజలని మభ్యపట్టడం తప్ప ఇంకేమీ కాదు. ఎన్నికలు ఇంకో సంవత్సరం ఉందనగా అన్ని పార్టీలూ తమ పార్టీల ప్రయోజనాల కోసమే ఇదంతా చేస్తున్నాయి తప్ప ప్రత్యేక హోదా వస్తుందని నమ్మకంతో కాదు. కేంద్రానికి హోదా ఇచ్చే ఉద్దేశం ఉంటే ఇప్పటికే ఇచ్చేది. ఇప్పుడు వీళ్ళ పోరాటాలు, దీక్షలు, రాజీనామాలు చూసి భయపడి హోదా ఇచ్చేస్తుందనుకోవడం భ్రమ మాత్రమే. ఒక వేళ కేంద్రానికి సద్బుద్ధి కలిగి ప్రత్యేక హోదా ఇచ్చినా, పక్క రాష్ట్రాలు, ఉత్తరాదిలోని పేద రాష్ట్రాలు ఊరుకోవు.

నాలుగేళ్ళక్రితం ఇలాగే రాష్ట్ర విభజనకి వ్యతిరేఖంగా అందరూ సమైక్య ఉద్యమం చేసారు. కాని విభజన ఆగలేదు. జాతీయపార్టీలు రెండూ కూడబలుక్కుని విభజన చేసేసాయి. పార్టీలు, సంఘాలు, ప్రజలూ అంతా విభజన వద్దే వద్దని ఉద్యమం చేసారు కాని, ఒక వేళ విభజన అనివార్యమయితే మన రాష్ట్రానికి ఏమి కావాలని ఎవ్వరూ అడగలేదు. ఎవరైనా ఒకరిద్దరు ప్రాక్టికల్‌గా ఆలోచించి అడగాలని ప్రయత్నించినా వాళ్ళని సమైక్యద్రోహులుగా చిత్రించి నోరు నొక్కేసారు కాని వాస్తవాన్ని అర్థం చేసుకోలేదు. 1984 లో వచ్చిన “ఛాలెంజ్” సినిమా క్లైమాక్స్‌లో చిరంజీవి రావుగోపాలరావుతో ఇలా అంటాడు. “నువ్వు ఓడిపోతే నీ కూతురిని నాకు ఇచ్చి పెళ్ళి చేస్తానని పందెం కాసావు కాని, నేను ఓడిపోతే, నీకు ఏమి ఇవ్వాలో అడగనంత పొగరు నీది” అని. ఇలాంటి పొగరుతోనే సీమాంధ్ర నాయకులు తెలంగాణా రాదని, రానివ్వమని ఉత్తర కుమారుల్లా ప్రగల్భాలు పలికారే కాని, ఒక వేళ తెలంగాణా ఇస్తే ఎలా ఇవ్వాలని కాని, సీమాంధ్రకి ఎలా న్యాయం చెయ్యాలని కాని ఎప్పుడూ మాట్లాడలేదు. దాని ఫలితమే ఇప్పుడు ఆంధ్రప్రదేశ్ అనుభవిస్తున్న కష్టాలు. అప్పుడే అన్ని విషయాలు మాట్లాడి పద్ధతిగా విభజన చట్టం చేయించి ఉంటే, ఇప్పుడు ఎవ్వరి దయాదాక్షిణ్యాల మీద ఆధారపడవలసిన పరిస్థితి వచ్చేది కాదు.  

2014 ఎన్నికలలో బిజెపికి సొంతంగా మెజారిటీ వచ్చినప్పుడు ఆంధ్రప్రదేశ్‌కి దురదృష్టం మళ్ళీ మొదలయ్యింది. బిజెపికి టిడిపి మీద ఆధారపడే పరిస్థితి ఉండి ఉంటే కేంద్రప్రభుత్వం రాష్ట్రానికి ఎంతో కొంత సాయం చెయ్యవలసిన అగత్యం ఉండేది. అయినా కేంద్రంలో ప్రభుత్వం ఏర్పాటయిన కొత్తలో రాష్ట్రానికి మంచి సహకారమే ఇచ్చింది. పోలవరం ప్రాజెక్టు ముంపు మండలాలు ఆంధ్రప్రదేశ్‌లో కలపడం వల్లే ఆ ప్రాజెక్టులో ఈ మాత్రమయినా ప్రోగ్రెస్ ఉంది. అలాగే హుద్‌హుద్ తుఫాను సమయంలో కూడ స్వయంగా ప్రధానమంత్రి వచ్చి సహాయం చేసారు. రాష్ట్రానికి రావలసిన విద్యాసంస్థలు మంజూరు చేసారు. (అందులో కొన్ని మిగతా రాష్ట్రాలతో పాటు వచ్చినవే కాని, ప్రత్యేకంగా ఆంధ్రప్రదేశ్‌కి ఇచ్చినవి కావు.) కాని ఆ తరువాత బిజెపి ఉత్తరాది రాష్ట్రాల ఎన్నికలలో వరుసగా విజయాలు సాధించడంతో ఆ పార్టీ ధోరణిలో మార్పు వచ్చింది. బహుశా సొంతంగా అర డజను సీట్లు కూడ గెలుచుకోలేని రాష్ట్రానికి ఎందుకు ఇంత సహాయం చెయ్యాలని అనుకుని ఉంటారు. అప్పటినుండి మన రాష్ట్రంపై కేంద్రానికి నిర్లక్ష్యం మొదలయ్యింది. పైగా కేంద్రంలో అధికారంలో ఉన్నది ఇదివరకు సంకీర్ణ ప్రభుత్వాన్ని సమర్ధంగా నడిపించిన రాజనీతిజ్ఞుడు వాజ్‌పేయి కాదు. వరుసగా ఎన్నికలు గెలవడమే లక్ష్యంగా పనిచేస్తున్న మోదీ, షాలు.

ఇప్పుడు రాష్ట్రంలోని రెండు ప్రధాన పార్టీలు, 2019 ఎన్నికలలో 25 సీట్లూ తమకే ఇమ్మని, అలా ఇస్తే కేంద్రంలో చక్రం తిప్పి ప్రత్యేక హోదా తీసుకువస్తామని ప్రజలకి ఆశలు కల్పిస్తున్నారు. కాంగ్రెస్ పార్టీ కూడ అధికారంలోకి వస్తే వెంటనే హోదా ఇస్తామని వాగ్దానం చేస్తోంది. కాని కాంగ్రెసుకి వచ్చే ఎన్నికలలో విజయం లభిస్తుందని దేశంలో ఎవరూ అనుకోవడంలేదు. అది ఇంచుమించు అసాధ్యం. బిజెపికి వచ్చే ఎన్నికలలో పూర్తి మెజారిటీ రాకపోవచ్చు కాని వాళ్ళు మళ్ళీ టిడిపితోనో, వైకాపాతోనో పొత్తు పెట్టుకుంటారని నేను అనుకోవడంలేదు. ఎందుకంటే అంతకంటే తక్కువ బేరంలో దొరికే పార్టీలు ఇతర రాష్ట్రాలలో ఎన్నో ఉన్నాయి. స్వార్థ, కుటుంబ ప్రయోజనల కోసం కేంద్రంలో ఎవరికైనా మద్దతు ఇచ్చేందుకు ఎన్నో చిన్న చిన్న పార్టీలు దేశంలో సిద్ధంగా ఉన్నాయి. కాబట్టి ఎంతో తప్పనిసరి పరిస్థితులలో తప్ప బిజెపి రాష్ట్ర పార్టీలతో పొత్తు పెట్టుకోదు. ఇప్పుడు బిజెపి దృష్టిలో ఆంధ్రప్రదేశ్‌ది “దిల్ మాంగే మోర్” టైపు. రాష్ట్ర ప్రజల ఆశలు వాళ్ళకి గొంతెమ్మ కోరికలలా కనిపిస్తున్నాయి.

కాబట్టి ఇప్పుడు ఆంధ్రప్రదేశ్ తన స్వయంకృషిని నమ్ముకోవాలి తప్ప వేరే దారి లేదు. ఆంధ్రప్రదేశ్‌కి చక్కటి సహజ వనరులు, మానవవనరులూ ఉన్నాయి. వాటిని సద్వినియోగం చేసుకుంటే ఇతర రాష్ట్రాలు అసూయపడేలా అభివృద్ధి చెందగలదు. కాని రాష్ట్రానికి విభజన న్యాయం జరగాలంటే మాత్రం ఏదైనా అద్భుతం జరగాలి. అదేమిటంటే 1, ఎవరైనా ఆంధ్రుడు ప్రధానమంత్రి అవ్వాలి లేదా 2, పార్లమెంటులో ఆంధ్రప్రదేశ్‌కి ఇచ్చినా హామీలు అన్నీ అమలు చెయ్యాలని కేంద్ర ప్రభుత్వాన్ని సుప్రీంకోర్టు ఆదేశించాలి. అంతవరకూ రాష్ట్రానికి న్యాయం జరగదు. కాబట్టి ప్రజలు రాజకీయనాయకులు చెప్పే మాటలు నమ్మి ఉద్యమాలతో సమయం వృధా చేసుకోవడం అనవసరం. అసలే మన రాష్ట్ర ప్రజలకి ఎమోషన్లు ఎక్కువ, ప్రాక్టికాలిటీ తక్కువ. చివరగా చెప్పొచ్చేదేమిటంటే కులాలకి, కుటుంబాలకీ భజన చేసే ప్రజలు ఉన్నంత కాలం, రాష్ట్రం బాగుపడదు.

ప్రకటనలు

భరత్ అనే “లీడర్”

25/04/2018

ఈ మధ్య మహేష్‌బాబు సినిమాలు చూడడానికి ముందు సినిమా ఎలా ఉందో తెలుసుకుని మరీ వెళ్ళాల్సివస్తోంది. “భరత్ అనే నేను” సినిమాకి ఇంచుమించు అన్ని వెబ్‌సైట్లలో మంచి రేటింగ్ ఇచ్చి మహేష్ అద్భుతంగా చేసాడని వ్రాసారని, ఈ సినిమా మొన్న ఆదివారం చూసాము. కాని ఈ సినిమా ఇంతకు ముందు చూసిన “లీడర్” సినిమా లానే ఉంది. ఇకముందు మీడియాలో వచ్చే రివ్యూలు చదవకుండా పబ్లిక్ టాక్ ని బట్టి వెళ్ళాలి. అంత ఇదిగా రివ్యూలు వ్రాస్తున్నారు.

ఇంతకీ ఈ సినిమాకి “భరత్ అనే లీడర్” అని టైటిల్ పెట్టి ఉంటే బాగుండేది. ఎందుకంటే గతంలో వచ్చిన “లీడర్” సినిమాని అంతగా అనుకరించేసారు. పాపం శేఖర్ కమ్ముల! ఎందుకనో గమ్మునున్నాడు. ఒక ముఖ్యమంత్రి చనిపోతే విదేశంలో ఉన్న అతని కొడుకుని తీసుకువచ్చి ముఖ్యమంత్రిని చెయ్యటం, అతను ఇక్కడి నాయకులతో పోరాడి వ్యవస్థలో మార్పు తీసుకురావడానికి ప్రయత్నించడం అన్నదే రెండు సినిమాలలోనూ ఉన్న ప్రధాన కథ. ఇంచుమించు “లీడర్” సినిమాలోని పాత్రలే ఇందులో కూడ ఉన్నాయి. సుమన్ పాత్రలో శరత్ కుమార్, కోట పాత్రలో ప్రకాష్‌రాజ్, సుహాసిని పాత్రలో సితార, హర్షవర్ధన్ పాత్రలో బ్రహ్మాజి ఇలా ఆఖరికి గొల్లపూడి పాత్రలో దేవదాస్ కనకాల వరకు చాలా అనుకరించారు.

ఇంకా కొన్ని సీన్లు అంతకంటే ముందు వచ్చిన శంకర్ సినిమా “ఒకే ఒక్కడు” నుంచి తీసుకున్నారు. కాని కథ విషయానికి వస్తే ఆ రెండు సినిమాలే ఈ సినిమా కన్నా నయం. ఒకేఒక్కడు, లీడర్ సినిమాలలో హీరో పాత్రలకి ఒక లక్ష్యం, దాని పట్ల నిబద్ధత, నిజాయితీ ఉంటాయి. ఈ సినిమాలో హీరోకి మాత్రం వినోదమే లక్ష్యం. అతను చూపించే పరిష్కారాలు కూడ సినిమాటిక్ గానే ఉంటాయి కాని లాజికల్‌గా, ప్రాక్టికల్‌గా ఉండవు. అలాగే ఈ సినిమాలో కొన్ని తప్పులు కూడ ఉన్నాయి. ఉదాహరణకి సినిమా 2014కి ముందు జరిగిందని చెప్పారు. కాని కొన్ని టివి స్క్రోలింగులలో ఇప్పటి వార్తలు కనపడతాయి.

అయినా ఈ సినిమా ఇంతగా హిట్టవ్వడానికి కారణం ఏమిటంటే ఒక మామూలు కమర్షియల్ సినిమాలో ఉండాల్సిన మాస్ ఫార్ములాలన్నీ చక్కగా ఉన్నాయి. సంగీతం, పాటలు, డైలాగ్స్ బాగున్నాయి. కొన్ని సన్నివేశాలు బాగా తీసారు. మహేష్‌బాబుని చాలా స్టైలిష్‌గా చూపించారు. పూర్తిగా వినోదభరితంగా ఉంది. కాని వచ్చిన సమస్య ఏమిటంటే ఇలాంటి ఫార్ములాలు అన్నీ సినిమాలో ఉండాలనుకున్నప్పుడు హీరో మరీ ముఖ్యమంత్రిగా కాకుండా ఒక MLA గానో, మంత్రిగానో, పోలీస్ గానో, కలక్టర్‌గానో, మరో వృత్తిలోనో ఉండి ఉంటే బాగుంటుంది. మసాలా సరిగ్గా సమకూరినప్పుడు అది వంకాయ కూర అయితే ఏమిటి? దొండకాయ కూర అయితే ఏమిటి? ఎంత యువకుడయినా ఒక  ముఖ్యమంత్రి రొమాన్స్, ఫైట్లు చెయ్యడం బాగోలేదు. గత రెండు సినిమాలలో కూడ ఇవి ఉన్నా, అవి కాస్తో కూస్తో సందర్భోచితంగా ఉన్నాయి. ఆ మధ్య హిందీలో అమీర్‌ఖాన్ కూడ ఇలాగే OMG (తెలుగులో గోపాల, గోపాల) సినిమా కథకి కొంత నేపధ్యం మార్చి, ఇంచుమించు అవే సన్నివేశాలతో PK సినిమా తీసి పెద్ద హిట్టు కొట్టాడు. (ఆ సినిమా గురించి ఇక్కడ చదవండి) కాని దాని ద్వారా ప్రేక్షకులకు కొత్తగా చెప్పేది ఏముంది?  

గతంలో హీరో కృష్ణ నటించిన “ఈనాడు” (1982) సినిమాలో హీరోయిన్ కూడ ఉండదు. ఆ సినిమాలో హీరో సొంత బావ అయిన మంత్రితో నమ్మిన సిద్ధాంతాల కోసం పోరాడతాడు. ప్రజలు, వ్యవస్థలకు సంబంధించి సినిమా తీయాలనుకున్నప్పుడు, వీలైనంత వరకు ఫార్ములాకు దూరంగా ఉంటే బాగుంటుంది. ఇదే కొరటాల శివ దర్శకత్వం వహించిన “జనతా గారేజ్” సినిమాలో తన ఆశయం కోసం హీరో తన ప్రేమని కూడ వదులుకుంటాడు. అప్పుడే హీరో వ్యక్తిత్వం నిలబడేది. ఈ దర్శకుడే తీసిన “శ్రీమంతుడు” సినిమాలో కూడ హీరో తన ఊరు గురించి తెలుసుకుని, ఆ ఊరి సమస్యలని పరిష్కరిస్తాడు. అయితే ఆ సినిమా కథ కూడ చాల వరకు 1984లో K. విశ్వనాథ్ తీసిన “జననీ జన్మభూమి” సినిమా కథలాగే ఉంటుంది. శివ గారు, సందేశం ఇవ్వాలనుకున్నప్పుడు దానికి కొంత సుగర్ కోటింగ్ అవసరమే, కాని మసాలా ఎక్కువైతే ఎబ్బెట్టుగా ఉంటుంది.

 

ఇంటింటా రాజకీయం

26/12/2017

ఎంతో ఉత్కంఠ రేకెత్తించిన గుజరాత్ ఎన్నికలు ముగిసాయి. బిజెపి చావు తప్పి కన్ను లొట్టబోయినట్టు గెలిచింది. కాంగ్రెస్ కుల నాయకులని ప్రోత్సహించి, హోరాహోరీ పోరాడినా అధికారానికి ఆమడ దూరంలోనే నిలిచిపోయింది. అయితే ఈ ఎన్నికలు ఒక విషయాన్ని మళ్ళీ ఋజువు చేసాయి. అదేమిటంటే వెనుకబడ్డ బిహార్, ఉత్తర్‌ప్రదేశ్ రాష్ట్రాలలోనైనా, అభివృద్ధి చెందిన గుజరాత్‌లోనైనా, మన దేశ రాజకీయాలలో కులం పాత్ర ఇప్పటికీ చాలా ఉంది. ఇప్పుడైతే గుజరాత్‌లో ఎన్నికలు ఇంత హోరాహోరీగా, ఉత్కంఠభరితంగా జరుగుతున్నాయి కాని, ఒకప్పుడు అంటే ఒక ఇరవయ్యేళ్ళ క్రితం చాలా ప్రశాంతంగా, అసలు ఎన్నికలు జరుగుతున్నాయో లేదో అన్నట్టుగా ఉండేవి.

“ఆప్ కా ఆంధ్ర మే ఘర్ ఘర్ మే రాజ్‌నీతి హై”
సుమారు ఇరవయ్యేళ్ళ క్రితం విజయవాడలో నవజీవన్ ఎక్స్‌ప్రెస్ ఎక్కిన కొద్దిసేపటి తరువాత ఒక గుజరాతీ సహప్రయాణికుడు నాతో అన్న మాట ఇది. అప్పుడు నేను గుజరాత్‌లో పనిచేసేవాడిని. ఆ సహప్రయాణికుడు గుజరాత్ నుండి తరచుగా ఆంధ్రప్రదేశ్ వచ్చి వ్యాపారం చేస్తాడట. అతను అన్న మాటలో నిజం ఉంది. మనం ప్రతీరోజు, ప్రతీచోట రాజకీయాల గురించి మాట్లాడుకుంటాము. సినిమాలానే రాజకీయం కూడ మన నిత్యజీవితంలో ఒక భాగం అయిపోయింది. మన తెలుగు రాష్ట్రాలలోనే కాదు, దేశంలోని చాలా రాష్ట్రాలలో ఈ జాఢ్యం ఉంది. నాకు తెలిసినంతవరకు దక్షిణాదిలో తమిళనాడు, ఉత్తరాదిలో యుపి, బీహార్‌లు, లెఫ్ట్ పార్టీల స్థావరాలు కేరళ, బెంగాల్‌లలో కూడ ఈ రాజకీయాల గొడవ ఎక్కువగా ఉంది. మిగిలిన రాష్ట్రాలలో నేను అంతగా చూడలేదు.
నేను గుజరాత్‌లో ఉన్నప్పుడు అక్కడ (1995 లో) అసెంబ్లీ ఎన్నికలు జరిగాయి. నేను జీవితంలో మొదటిసారి ఓటు వేసింది కూడ అప్పుడే. నేను ఉన్న ప్రాంతం ఒక చిన్న మున్సిపాలిటీ. మన ఊళ్ళతో పోలిస్తే అక్కడ ఎన్నికల ప్రచారం చాలా తక్కువ. ఏ విధమైన హడావిడి లేదు. బేనర్లు, జెండాలు కొద్దిగా ఉండేవి. గోడల మీద వ్రాయడం కూడ తక్కువే. అసలు ఎన్నికలు జరుగుతున్నాయో లేదో అన్నట్టుగా ప్రచారం ఉండేది. చాలా ప్రశాంతంగా ఎన్నికలు జరిగాయి. ఆ ఎన్నికల్లో గుజరాత్‌లో మొదటిసారి బిజెపి సొంతంగా అధికారంలోకి వచ్చింది. అప్పటినుండి ఇప్పటివరకూ బిజెపినే అధికారంలో ఉంది.

గుజరాత్ అప్పటికే అభివృద్ధి చెందిన రాష్ట్రం. పారిశ్రామికంగా దేశంలో అగ్ర స్థానం కోసం మహారాష్ట్రతో పోటీ పడేది. అప్పుడు నాకు ఏమి అనిపించిందంటే ఎక్కడ రాజకీయాలు తక్కువగా ఉంటాయో అక్కడ అభివృద్ధి ఎక్కువగా ఉంటుంది. ఒకే రాజకీయ వ్యవస్థలోనే ఉన్నా, వివిధ రాష్ట్రాలలో అభివృద్ధి ఎందుకు వేరు వేరుగా ఉందో, ప్రజలు, ప్రభుత్వం ఆలోచించాలి. వీలైనంతవరకు అంతరాలని సరిదిద్దాలి. ప్రతీ విషయాన్నీ రాజకీయం చెయ్యడాన్ని తగ్గించాలి. బ్యూరోక్రసీ, జుడిషియరీ స్వతంత్రంగా పనిచేసేలా స్వేఛ్చ ఇవ్వాలి. ఏ వ్యవస్థలోనైనా ప్రొఫెషనలిజం ఉంటేనే సరైన విజయం సాధించగలం. కాని మన దేశరాజకీయాలలో అది చాలా తక్కువ. ఒక వేళ ఎవరైనా ఆ దిశగా ప్రయత్నించినా, మన ఓటర్లు వాళ్ళని వెంటనే ఓడించేస్తారు.

మన దేశంలో అధికార వికేంద్రీకరణ పేరు చెప్పి వార్డు మెంబరు నుండి ప్రధానమంత్రి వరకు ఎన్నో వ్యవస్థలు, ఎన్నో పదవులు, ఎన్నో ఎన్నికలు. వీళ్ళంతా ఏమి చేస్తారో ఎవరికీ తెలియదు. వీళ్ళలో ఎంతమందికి అధికారాలు ఉన్నాయో, నిధులు ఉన్నాయో తెలియదు. అసలు ప్రపంచంలో మరే దేశంలోనైనా రాజకీయాల మీద ఆధారపడి మన దేశంలోలా ఇంతమంది బతుకుతున్నారా? అని నా అనుమానం! వీళ్ళలో చాలామంది పరాన్నజీవులు (parasites) కాదా? పైగా వీళ్ళలో చాలామంది అవినీతిపరులు, సహజవనరుల దోపిడీదార్లు. ప్రపంచంలో మరే దేశంలోనైనా ఇన్ని వ్యవస్థలు ఉన్నాయో, లేవో పరిశీలించాలి. అనవసరమైన వ్యవస్థలని తీసివేస్తే ప్రజలమీద భారం తగ్గుతుంది. ఇన్ని వ్యవస్థలూ, ఇంతమంది నాయకులూ మనలని పాలిస్తున్నా, స్వాతంత్రం వచ్చి 70 సంవత్సరాలు అయినా, మన ఇంకా అభివృద్ధి చెందుతున్న దేశంగానే ఉండిపోయాము. నా చిన్నప్పటినుండి ఇదే మాట వింటున్నాను, “మనది అభివృద్ధి చెందుతున్న దేశం” అని. ఇంకెన్నాళ్ళు మనం ఇలాగే ఉంటామో?