విషయానికి వెళ్ళండి

విద్యార్థులారా, క్యూ లైన్లలో చావకండి.

04/05/2019

విద్యార్థులారా, క్యూ లైన్లలో చావకండి, చావకండి.

Intermediate అంటే మీ జీవితంలో Intermission కూడ కాదు, అప్పుడే THE END అనేస్తే ఎలా?

మార్కులు, రాంకులు రాకపోతే సమాజం మిమ్మల్ని బతకనివ్వదా? నూరేళ్ళ జీవితంలో ఒక ఏడాది పరీక్ష తప్పడం పెద్ద నేరమూ కాదు, పాపమూ కాదు. అయినా ప్రభుత్వం చేసిన తప్పుకి మీరు ఎందుకు బలి అవ్వాలి? దమ్ముంటే నిలదీయండి, లేకపోతే మరోసారి పరీక్ష వ్రాయండి.

మన తెలుగు సమాజంలో మీరు పుట్టకముందే, మీ కోసం మూడు, నాలుగు క్యూ లైన్లు తయారు చేసి పెట్టారు. ఇంజనీరింగ్, మెడిసిన్, సిఏ మొదలైనవి. మీరు పుట్టగానే మీ తల్లిదండ్రులు నిర్ణయించేస్తారు, మిమ్మల్ని ఏ క్యూ లైన్లో తోసెయ్యాలో. ఆ క్యూ లైన్ చివర ఒక అందమైన, అద్భుతమైన జీవితం ఉందని మీకు నూరి పోస్తారు. ఎలాగోలా అక్కడకు చేరుకుంటే మీ భవిష్యత్తుకు డోకా ఉండదని భరోసా ఇస్తారు. ఆ తరువాత మీ బతుకు అంతా ఆ లైన్లోనే బందీ అయిపోతుంది. ఆ క్యూ లైన్లు మనుషుల బోనులు లాంటివి, జువనైల్ హోమ్స్ లాంటివి. అక్కడ మీ తోటి విద్యార్థులతో తోసుకుంటూ, తొక్కుకుంటూ, ఒకడి మీద ఇంకొకడు పడిపోతూ, ఏడుస్తూ, నవ్వుతూ, పుస్తకాలకి శిలాజాల్లా అతుక్కుపోయి బతుకు ఈడుస్తూ ఉంటారు.

అక్కడ ఉపాధ్యాయులనబడేవాళ్ళు నడవడానికే కుదరని చోట మీతో పరుగు పందెం ఆడిస్తారు. ఆ రేసులో ఏ పదిమందో గెలుస్తారు. మిగతా వాళ్ళు ఏడుస్తారు. మార్కులు, రాంకులు రాని వాళ్ళని ఎందుకూ పనికిరానివాళ్ళుగా ముద్ర వేసేస్తారు. సమాజం, తల్లిదండ్రులు చూసే చిన్న చూపు భరించలేక కొంతమంది ఆత్మహత్య చేసుకుంటారు. నిజానికి ఇక్కడ పోటీ పడేది మీరు కాదు, మీ తల్లిదండ్రులు. పక్కోడి పిల్లల కంటే మనోళ్ళు గొప్పగా అయిపోవాలని, వాళ్ళే మిమ్మల్ని ఈ రేసులో దించుతారు. వాళ్ళ బలహీనతని కొన్ని విద్యా సంస్థలు సొమ్ము చేసుకుంటున్నాయి.

తల్లిదండ్రులారా, IT కంపెనీల కోసం పిల్లలని కనకండి. మీ కోసం, దేశం కోసం పిల్లలని కనండి.

కాని విద్యార్థులారా, ఒక్కసారి ఈ క్యూ లైన్లని బద్దలుకొట్టి బయటకు వచ్చి చూడండి.
అక్కడ మీ అందమైన బాల్యం గంతులు వేస్తూ కనపడుతుంది.
ప్రపంచం విశాలంగా, ప్రకృతి ప్రశాంతంగా కనిపిస్తాయి.
పోటి తత్వానికి బదులు ప్రాణ స్నేహం కనపడుతుంది.

ఆట స్థలమే విశ్వవిద్యాలయంలా కనిపిస్తుంది.
షెడ్లలో బ్రాయిలర్ కోడిలా పెరిగి, కేంపస్‌లో ఉద్యోగమిచ్చే కంపెనీకి ఆహారంగా మారుతారో,
ప్రకృతిలో నాటు కోడిలా పెరిగి, సొంత కాళ్ళమీద నిలబడి, తలెత్తుకు బతుకుతారో మీరే నిర్ణయించుకోండి.

మనిషికి, మర మనిషికి మధ్యలో ఎక్కడో, నరయంత్రంలా జీవించకుండా బతికెయ్యకండి.

అసలు విజయం అంటే ఏమిటి? కెరీర్ అంటే ఏమిటి?
కోట్లు సంపాదించడం విజయం కాదు. కోటు వేసుకునే ఉద్యోగం చెయ్యడం కెరీర్ కాదు.

మీకు అభిరుచి ఉన్న పని చేస్తే, ఆడుతూ పాడుతూ విజయం సాధిస్తారు.

ఎన్ని కోట్లు సంపాదించినా, కోల్పోయిన బాల్యాన్ని మళ్ళీ పొందలేరు.
జీవితాంతం ఆనందంగా బతకడమే అన్నింటి కంటే పెద్ద విజయం.
వీలైతే మరో పదిమందిని  ఆనందంగా బతికించడమే గొప్ప కెరీర్.

EVMలు అవసరం లేదు

09/04/2019

భారతదేశంలో లోక్‌సభకు సార్వత్రిక ఎన్నికలు కొద్ది రోజుల్లో ప్రారంభం కానున్నాయి. ఈ సారి మొదటి సారిగా దేశంలోని అన్ని నియోజకవర్గాల్లో EVMలకు తోడుగా VVPATలు అమర్చబోతున్నారు. 2014 ఎన్నికల్లో మొత్తం దేశంలో కేవలం 8 లోక్‌సభ నియోజకవర్గాల్లోనే ఇవి అమర్చారు. ఈ VVPAT యంత్రాలలో మనం ఓటు వేసిన పార్టీ గుర్తు చిన్న కాగితంపై ముద్రింపబడి, బయటకు వచ్చి కొన్ని సెకన్లు మనకి కనపడి, తరువాత కింద ఉన్న డబ్బాలో పడిపోతుంది. ఈ కాగితాన్ని మన చూడగలం కాని, తాకలేము. ఎన్నికల లెక్కింపు సమయంలో random గా నియోజక వర్గానికి 1 VVPAT చొప్పున ఈ స్లిప్పులని లెక్కించి EVM లలో వచ్చిన ఓట్ల సంఖ్యలతో సరిపోల్చుతారు. సుప్రీంకోర్టు ఈ సంఖ్యని 1 నుంచి 5 కు పెంచాలని చెప్పింది. అంతకు ముందు ప్రతిపక్షపార్టీలు సగం VVPAT లని అయినా లెక్కించాలని సుప్రీంకోర్టుని కోరాయి. కాని అలా స్లిప్పులన్నీ లెక్కిస్తే ఎన్నో రోజుల సమయం పడుతుందని ఎన్నికల కమీషన్ ఒప్పుకోలేదు. అయినా ఈ స్లిప్పులని కౌంటింగ్ మెషీన్ల సాయంతో త్వరగా లెక్కించగలమా అని కమీషన్ ప్రయత్నిస్తే బాగుంటుంది.

అయితే బ్యాలెట్ పేపర్ పద్ధతి తీసివేసి ఈ యంత్రాలు ప్రవేశపెట్టినప్పటినుండి, ఈనాటి వరకు వీటిపై చాలా మంది ఎన్నో సందేహాలు, అనుమానాలు వ్యక్తపరిచారు. ఈ మెషీన్లని tampering చేసి గెలుస్తున్నారని అరోపిస్తున్నారు. కోర్టుల్లో కేసులు వేసారు. ముఖ్యంగా ఓడిపోయి ప్రతిపక్షంలో కూర్చున్న వాళ్ళందరూ, పార్టీలకు అతీతంగా ఈ యంత్రాల వాడకంపై అభ్యంతరం చెప్పారు. ఎన్నో అభివృద్ధి చెందిన దేశాల్లో ఉపయోగించని యంత్రాలు మనకు ఎందుకని ప్రశ్నిస్తున్నారు. బ్యాలెట్ పేపర్‌ని మించిన నమ్మకమైన వ్యవస్థ లేదని అంటున్నారు. వీటికి ఎప్పటికప్పుడు ఎన్నికల కమీషన్ జవాబు ఇచ్చుకుంటూ వస్తోంది. అయితే భారత్ లాంటి ప్రపంచంలోనే అతి పెద్ద ప్రజాస్వామ్య వ్యవస్థలో బ్యాలెట్ పేపర్లు ముద్రించి లెక్కపెట్టడం చాల శ్రమ, సమయం, ఖర్చుతో కూడుకున్న వ్యవహారం. అలా అని ఇంత పెద్ద ప్రజాస్వామ్య దేశంలో సందేహాస్పదమైన ఫలితాలతో (ఒక వేళ అనుమానం నిజమైతే) ప్రజాస్వామ్య వ్యవస్థని నడపలేము. అన్ని రకాల అనుమానాలకు అతీతమైన ఎన్నికల విధానాన్ని తీసుకురావాలి.

ఈ EVMలు మన దేశంలో సుమారు 20 సంవత్సరాల క్రితం ప్రయోగాత్మకంగా ప్రారంభమయ్యాయి. ఆ తరువాత దశల వారీగా దేశం మొత్తం పరిచయం చెయ్యబడ్డాయి. అయితే అప్పటికీ ఇప్పటికీ, నాకు తెలిసినంతవరకు VVPATలు జత చెయ్యడం మినహా పెద్దగా మార్పులు జరగలేదు. మన దేశంలో టచ్ స్క్రీన్ అంటే తెలియని రోజుల్లో ఉపయోగించిన యంత్రాలనే ఇప్పటికీ పెద్దగా మార్పులు లేకుండా ఉపయోగిస్తున్నాము. రెండు దశాబ్దాలకీ, ఇప్పటికీ టెక్నాలజీలో ఎన్నో మార్పులు వచ్చాయి, ఎంతో అభివృద్ధి జరిగింది. కొత్త టెక్నాలజీని వీలైనంతవరకూ ఉపయోగించుకోవడం మంచిదే కదా! అలా అని ఆన్ లైన్ ఓటింగ్ జరిపించమని నేను చెప్పను. దానిపై ఇంకా ఎన్నో అనుమానాలు, అపోహలు వస్తాయి.

ప్రస్తుతం మనం ATM లలో డబ్బులు తీసుకున్నప్పుడు మనకి transaction slip వస్తుంది. ఆ స్లిప్పులో మనం ఎంత డబ్బు డ్రా చేసామో, బేలన్స్ ఎంత ఉందో లాంటివి ప్రింట్ అయ్యి వస్తాయి. ఈ ATM లు అన్నీ టచ్ స్క్రీన్ పద్ధతిలోనే పని చేస్తున్నాయి. అలాగే విమానాశ్రయాల్లో బోర్డింగ్ పాస్ కూడ, కౌంటర్ వద్దకు వెళ్ళకుండానే ATM లాంటి యంత్రంలో మన వివరాలు ఇచ్చి ప్రింట్ చేసుకోవచ్చు. ఇలాంటి యంత్రాలు ఇప్పుడు రైల్వే స్టేషన్లలో కూడ ఏర్పాటు చేస్తున్నారు. ఇదే టెక్నాలజీని మనం ఎన్నికల వ్యవస్థలో ఎందుకు ఉపయోగించుకోకూడదు? ప్రతీ పోలింగ్ బూతులో ఒక మామూలు కంప్యూటర్, వీలైనంత పెద్ద టచ్ స్క్రీన్ మానిటర్, ఒక ప్రింటింగ్ మెషీన్, బ్యాలెట్ బాక్స్ పెట్టి ఎన్నికలని పారదర్శకంగా నిర్వహించవచ్చు. బ్యాలెట్ పేపర్లు, EVMలు, VVPAT లు అవసరం లేదు.

ఈ విధానంలో పోటీ చేస్తున్న అభ్యర్థుల సంఖ్యని బట్టి ఒకే టచ్ స్క్రీన్ మానిటర్ కాని, రెండు, మూడు మానిటర్లని కాని ఏర్పాటు చేసుకోవాలి. దీనికి ఒక మామూలు కంప్యూటర్ కనెక్ట్ చెయ్యాలి. ఈ కంప్యూటర్లో మోడెమ్, వైఫై, బ్లూటూత్ లాంటి నెట్‌వర్కింగ్ హార్ద్‌వేర్ లేకుండా చూసుకోవాలి. దానిని ప్రింటర్‌కి కలపాలి. పోలింగ్ సమయంలో ఓటరు టచ్ స్క్రీన్ మీద తను ఓటు వెయ్యదలుచుకున్న అభ్యర్థి గుర్తుని తాకితే, ఆ గుర్తు ఉన్న ఓటింగ్ స్లిప్ ప్రింటర్లో ప్రింట్ అయ్యి బయటికి వస్తుంది. ఓటర్ ఆ స్లిప్పుని స్వయంగా బ్యాలెట్ బాక్సులో వేస్తాడు.

ఓటింగ్ అయిపోయిన తరువాత బ్యాలెట్ బాక్సులు స్ట్రాంగ్ రూములో భద్రపరుస్తారు. కౌంటింగ్ సమయంలో ఆ స్లిప్పులని గుర్తుల వారిగా వేరు చేసి కట్టలు కడతారు. ఇది వరకు పోటీ చేస్తున్న అందరి అభ్యర్థుల వివరాలతో బ్యాలెట్ పేపర్ పెద్దదిగా ఉండేది కాబట్టి ఎక్కువ సమయం పట్టేది. కాని ఇప్పుడు స్లిప్పు చిన్నది కాబట్టి త్వరగా చెయ్యచ్చు. ఇదివరకు బ్యాలెట్ పేపర్ మీద ఓటర్లు ఓటు ముద్ర సరిగా వెయ్యకపోవడంవల్ల చాలా ఓట్లు చెల్లకుండా పోయేవి. ఇలా ప్రింటర్ నుండి బ్యాలెట్ పేపర్ ముద్రించి రావటం వల్ల చెల్లని ఓట్లు అనేవి ఉండవు. EVM లతో ఓటింగ్ నిర్వహించడంవల్ల ఏ పోలింగ్ బూతులో ఎవరికి ఎన్ని ఓట్లు పడ్డాయో తెలిసి, అక్కడ గెలిచిన లేదా ఓడిన అభ్యర్థులు ప్రజలని ఇబ్బంది పెడుతున్నారని కొన్ని ఆరోపణలు ఉన్నాయి. బ్యాలెట్ స్లిప్పులని కలిపేసి లెక్కిస్తే ఈ గొడవ కూడ ఉండదు. తరువాత వాటిని లెక్కించడానికి బాంకుల నుండి కౌంటింగ్ మెషీన్లని తెప్పిస్తే చాలా త్వరగా కౌంటింగ్ పూర్తి అవుతుంది. అవసరమైతే బ్యాలెట్ స్లిప్పులని కౌంటింగ్ యంత్రాలకి అనువైన సైజులో, మందంలో (అంటే సుమారు కొత్త పది రూపాయల నోటు సైజులో) తయారు చేసుకోవాలి. ఇలా చిన్న బ్యాలెట్ పేపర్లతో ఎన్నికలు నిర్వహిస్తే ఎవరికీ ఏ అనుమానం ఉండదు. ఎన్నికలు పారదర్శకంగా జరుగుతాయి. ప్రస్తుతం 185 మంది అభ్యర్థులు పోటీ చేస్తున్న నిజామాబాద్ నియోజకవర్గంలో కూడ ఈ విధానాన్ని ప్రయత్నించవచ్చును.

Note: నేనేమీ ఎన్నికల విషయాల్లో అథారిటీ కాదు కాని, ఒక సామాన్య పౌరుడిగా నా ఆలోచనలని పంచుకుంటున్నాను.

దశ వసంతాలు

16/02/2019

సరిగ్గా ఇవ్వాళ్టికి 10 సంవత్సరాల క్రితం నా బ్లాగులో మొట్టమొదటి టపా ప్రచురించాను. అంటే నా బ్లాగు నేటికి దశ వసంతాలు పూర్తిచేసుకుంది. నిజానికి అంతకు కొన్ని నెలల ముందే బ్లాగు రిజిష్టర్ చేసాను. కాని బ్లాగుకి ఏ పేరు పెట్టాలా, ఏమి వ్రాయాలా అని ఆలోచించడంలోనే కొంత కాలం గడిచిపోయింది. నా ఆలోచనలని బ్లాగు ద్వారా ప్రపంచంతో పంచుకోవాలని నా ఉద్దేశం. “ఆలోచనా తరంగాలు” అనే బ్లాగు అప్పటికే ఉండడంతో నా బ్లాగుకి “ఆలోచనాస్త్రాలు” అని పేరు పెట్టుకున్నాను. 

నేను అంతకు ముందు తెలుగు పీపుల్.కాంలో కొన్ని వ్యాసాలు వ్రాసాను. అప్పటికి నాకు బ్లాగు అనేది ఒకటి ఉందని, తెలుగులో కూడ బ్లాగులు ఉన్నాయని తెలియదు. ఒకసారి నా మిత్రుడు ఇంటికి గృహప్రవేశానికి వెళ్ళినప్పుడు, అతని బంధువు కలిసాడు. ఆయన అమెరికా నుంచి వచ్చాడు. తాను తెలుగులో బ్లాగు వ్రాస్తున్నానని, చాలామంది NRI లు కూడ వ్రాస్తున్నారని చెప్పడంతో ఆ బ్లాగు “రేగొడియాలు” చదివి, నేను కూడ బ్లాగు మొదలుపెట్టాను. ఆ తరువాత ఆయన ఎందుకో వ్రాయడం మానేసారు. 

నాకు ఊహ తెలిసినప్పటినుంచి, నా ఆలోచనలు కొన్నిటిని ఏదైనా పాత డైరీలో వ్రాసుకోవటం నాకు అలవాటు. బ్లాగు మొదలుపెట్టాకా, మొదటి టపా ఏమి వ్రాయాలా అని అలోచిస్తే నా డైరీలో ఎప్పుడో వ్రాసుకున్న కొన్ని వాక్యాలు గుర్తొచ్చి, వాటినే ఒక చిన్న వ్యాసంలా చేసి “ఆరంభం” అన్న శీర్షికతో పోస్టు చేసాను. ఆ పోస్టుని పెద్దగా ఎవరూ చదవలేదు కాని, తరువాత వ్రాసిన “తిరుమల” పోస్టుని చాలామంది చదివి కామెంట్ పెట్టారు. 

ఇక అప్పటి నుంచి తరచు టపాలు వ్రాయడం, ఇతరుల టపాలు చదివి కామెంట్లు వ్రాయడం నా హాబి అయిపోయింది. అప్పట్లో చాలామంది బ్లాగర్లు ఎంతో ఉత్సాహంగా టపాలు, కామెంట్లు వ్రాసేవారు. రాను రాను చాలామంది బ్లాగులు విడిచి ఇతర సోషల్ మీడియాలలోకి వెళ్ళిపోయారు. అయినా నా ఉద్దేశంలో ఫేస్‌బుక్, వాట్సప్‌లలో వ్రాసేది క్షణికం. కాని బ్లాగుల్లో వ్రాసేది చాలా కాలం ఉంటుంది. 

ఈ పదేళ్ళ బ్లాగు జీవితంలో నేను వ్రాసింది కేవలం 100కు పైగా టపాలు మాత్రమే. అంటే సగటున నెలకి ఒక్కటికంటే తక్కువే! ఇంకా ఎన్నో సార్లు వ్రాయాలనుకున్నా, సమయం, సందర్భం సరిగా కుదరక, పని ఒత్తిడి వల్లా వ్రాయలేదు. కొంత బద్ధకం అని కూడ ఒప్పుకోక తప్పదు. అలా వీలు కానప్పుడు కామెంట్ల రూపంలో నా అభిప్రాయం వ్రాస్తూనే ఉన్నాను.

ఈ పదేళ్ళలో ఎంతో మంది బ్లాగర్లు మంచి మిత్రులయ్యారు. కొద్దిమంది నా అభిప్రాయాలతో వ్యతిరేఖించినా, శత్రువులు ఎవ్వరూ అవ్వలేదు. అతిగా వాదించేవాళ్ళకి కాస్త దూరంగా ఉండడంవల్ల నాకు పెద్దగా చేదు అనుభవాలు ఎదురవ్వలేదు. అయితే అన్ని రకాల వ్రాతలు చదవడం వల్ల ఎవరు ఎలా ఆలోచిస్తారో అన్న విషయం అర్థమయ్యింది. నా ఆలోచనా పరిధి విస్తృతమయింది. నా బ్లాగు వ్యాసంగంలో తోడ్పడిన వాళ్ళందరికీ కృతజ్ఞతలు చెప్పాలంటే చాలా మంది గురించి చెప్పాలి కాబట్టి, బ్లాగ్ మిత్రులు అందరికీ సింపుల్‌గా ధన్యవాదాలు తెలియచేసుకుంటున్నాను. వీలైనంతవరకు బ్లాగులో వ్రాస్తూనే ఉంటాను.