Skip to content

రైతులకి కూడ MLC స్థానాలు కేటాయించండి.

09/04/2017

ఇటీవలే ఆంధ్రప్రదేశ్‌లో MLC ఎన్నికలు జరిగాయి. అందులో భాగంగా కొన్ని పట్టభద్రుల మరియు ఉపాధ్యాయుల నియోజకవర్గాలనుండి కూడ MLC లు ఎన్నికయ్యారు. అంటే మన వ్యవస్థలో పట్టభద్రులకి, ఉపాధ్యాయులకి చట్ట సభలలో తమ వాణిని వినిపించే అవకాశం ఉంది. కాని దేశ జనాభాలో ముఖ్య భాగమైన, దేశానికి వెన్నెముక అయిన రైతులకి మాత్రం వాళ్ళ కష్టాలు చట్ట సభలలో చెప్పుకునే అవకాశం లేదు.

విత్తనాల కొనుగోలు నుంచి చేతికొచ్చిన పంట అమ్ముకొనేవరకూ రైతులు దళారులతో, వ్యాపారులతో ఇబ్బందులు పడుతూనే ఉంటారు. ఇది కాక ప్రకృతితో పోరాటం సరేసరి. ఋణాలు, మాఫీలు రైతులకే అందుతున్నాయో లేక భూస్వాములకీ, అసలు వ్యవసాయం చెయ్యనివాళ్ళకు చేరుతున్నాయో ఖచ్చితంగా చెప్పలేము.

మన దేశంలో ఆత్మహత్య చేసుకునేవాళ్ళలో కూడ రైతులదే ప్రముఖ స్థానం. ఇటీవల దేశ రాజధానిలో తమిళనాడుకి చెందిన రైతులు ఆత్మహత్య చేసుకున్న తమ సహచరుల కపాలాలతో నిరసన ప్రదర్శన నిర్వహించారంటే మనం మధ్యయుగాల్లో ఉన్నమో, ఆధునిక కాలంలో ఉన్నామో అర్థం కాకుండా ఉంది.


నేను వ్యవసాయ కుటుంబం నుంచి రాలేదు కాబట్టి నాకు రైతుల సమస్యలు పూర్తిగా తెలియవు. కాని ప్రకృతితో, ప్రభుత్వంతో, దళారులతో ఎప్పుడూ పోరాడే రైతులకి చట్టసభలలో ప్రత్యేకంగా ప్రాతినిధ్యం కల్పిస్తేనైనా, వాళ్ళ సమస్యలకి సరైన పరిష్కారం దొరికే అవకాశం ఉంటుందని అనుకుంటున్నాను. బహుశా స్వాతంత్రం వచ్చిన కొత్తలో రైతులే ఎక్కువగా ప్రజప్రతినిధులుగా ఎన్నికయ్యేవారు అనుకుంటాను. అందుకే ఆనాడు రాజ్యాంగ నిర్మాతలు రైతులకి ప్రత్యేకంగా ప్రాతినిధ్యం కల్పించి ఉండరు. కాని ఇప్పుడు మాత్రం, సివిల్ కాంట్రాక్టర్లు, లిక్కర్ కాంట్రాక్టర్లు, పారిశ్రామికవేత్తలు, బిల్డర్లు, రియల్ ఎస్టేట్ వ్యాపారులు మాత్రమే ప్రతినిధులుగా ఎన్నికవుతున్నారు. ఈ రోజు సామాన్య రైతులెవరూ ఎన్నికలలో పోటీ చెయ్యగలిగే పరిస్థితి లేదు. మరి రైతులకి సభలలో ఎవరు ప్రాతినిధ్యం వహిస్తారు?

ఇప్పుడున్న ప్రజాప్రతినిధులందరూ సభలలో రైతుల గురించి కంటితుడుపుగా మాట్లాడతారు కాని, సమస్యలు మాత్రం ఎప్పటికీ పరిష్కరించరు. రైతుల సమస్యలు వాళ్ళకి రాజకీయాలు చెయ్యటానికి చక్కటి అవకాశాలుగా మాత్రమే ఉపయోగపడుతున్నాయి. అలా కాకుండా రైతుల సమస్యలు రైతులే చట్ట సభలలో చర్చించి ప్రభుత్వాలు సరైన నిర్ణయాలు, పరిష్కారాలు చూపేలా ప్రభుత్వంపై ఒత్తిడి తీసుకురావాలంటే, రైతులకి చట్ట సభలలో సరైన ప్రాతినిధ్యం కల్పించాలి.

అందుకోసం కనీసం జిల్లాకి ఒకరైనా రైతు MLC ఉండేలా వ్యవస్థలో మార్పులు తీసుకురావాలి. నిజంగా వ్యవసాయం చేసేవాళ్ళకి మాత్రమే అవకాశం లభించేలా జాగ్రత్తలు కూడ తీసుకోవాలి. రైతు నియోజకవర్గాల్లో ఓడిపోతే తమ ప్రభుత్వానికి రైతుల మద్దతు లేదన్న విమర్శ వస్తుందన్న భయంతోనైనా అధికారంలో ఉన్నవాళ్ళు రైతు సమస్యలపై దృష్టి సారిస్తారు.
పంచ్ డైలాగుల భాషలో చెపితే కాని అర్థం కాని జనాలకి గతంలో నేను వ్రాసిన వాళ్ళింకా క్యూల్లోనే ఉన్నారు టపాలోని మాటలు మళ్ళీ వ్రాస్తున్నాను. రైతుల సమస్యలని మన సమస్యలుగా పరిగణించి సత్వరం పరిష్కరించాలి. ఎందుకంటే “అమ్మకి కోపం వస్తే అన్నం వండదు. కాని రైతుకి కోపం వస్తే అన్నమే ఉండదు.”

INDIA – STUCK IN MONEY JAM

19/11/2016

నవంబర్ 8 రాత్రి ఎప్పటిలానే TV ఆన్ చేసి అమెరికా ఎన్నికలపై ప్రణయ్ రాయ్ విశ్లేషణ చూస్తున్నాను. స్క్రీన్ కింద కాసేపటిలో దేశప్రజలని ఉద్దేశించి ప్రధానమంత్రి మాట్లాడతారని స్క్రోలింగ్ వచ్చింది. ప్రధాని అంతకు ముందే దేశాధ్యక్షుడిని, త్రివిధ దళాధిపతులని కలిసారని వ్రాసాడు. భారతదేశం బహుశా పాకిస్తాన్‌పై యుద్ధం ప్రకటించబోతోందేమోనని భయపడ్డాను. అయితే ప్రధాని కాసేపు దేశపరిస్థితులని వివరించి, 500, 1000 నోట్లని రద్దు చేస్తున్నట్టు ప్రకటించగానే చాలా ఆనందపడ్డాను. ఇంతకాలానికి నల్లధనంపై యుద్ధం ప్రకటించే సత్తా ఉన్న ప్రభుత్వం వచ్చిందని గర్వపడ్డాను.

moneyjam

పెద్ద నోట్ల రద్దువల్ల దేశానికి ఎన్నో దీర్ఘకాల ప్రయోజనాలు ఉన్నాయి. అంతా మంచే జరుగుతుందని అనుకున్నాను. అయితే రోజులు గడిచే కొద్దీ, నోట్ల రద్దు ప్రభావం అర్థమయ్యింది. నగరాల్లో ఉండే ఉద్యోగులకి నోట్ల అవసరం తక్కువే. కాని చిన్న చిన్న వ్యాపారస్తులకి, రోజువారీ ఆదాయం సంపాదించుకునేవారికి చేతిలో నోట్లు లేకపోతే చాలా కష్టం. ఇక గ్రామాలు, చిన్న పట్టణాల్లో వారి పరిస్థితి ఇంకా ఘోరం. వీళ్ళందరికీ క్రెడిట్ కార్డులు ఉండవు. ఉన్నా తీసుకునే దుకాణాలు తక్కువ. చాలామందికి బాంక్ ఖాతాలు ఉండవు. వీళ్ళంతా కరెన్సీ లేకుండా రోజులు ఎలా గడపాలి? కూలి పనులు చేసుకునేవాళ్ళకి పని ఎవరు ఇస్తారు? రైతులు, పండ్లు, కూరగాయలు అమ్మేవాళ్ళు కొనుగోలుదారులు లేకపోతే వాటిని ఏమి చేసుకోవాలి? ఇలా వ్రాసుకుంటూపోతే ప్రయాణాల్లో ఉన్నవాళ్ళు, ట్రక్కు డ్రైవర్లు, రోగులు, ఇంట్లో శుభకార్యాలు పెట్టుకున్నవాళ్ళు మొదలైన అందరికీ ఏమి చెయ్యాలో పాలుపోని పరిస్థితి.

దశాబ్దాలుగా మన దేశంలో కరెన్సీ మీద ఆధారపడ్డ ఆర్ధిక వ్యవస్థ ఉండడం దీనికి కారణం.ఇప్పుడు ఒక్కసారిగా నగదు చలామణిలో లేకుండాపోవడంతో వ్యవస్థ అంతా స్థంభించిపోయింది. ఎంతో జాగ్రత్తగా, పకడ్బందీగా అన్నీ ఆలోచించి నిర్ణయం తీసుకున్నామని ప్రభుత్వం చెపుతోంది. మరి ఇంత తీవ్రమయిన నిర్ణయం తీసుకునేముందు ఎన్ని కష్టాలు వస్తాయో ఊహించలేదా? ప్రధానంగా ఇక్కడ రెండు సమస్యలు ఉన్నాయి.

మొదటిది నగదు చలామణిలో లేకపోవడం. బాంకులు పరిమితంగా నగదు మార్పిడికి, పాత నోట్ల జమకి అనుమతించినా పొడవాటి లైన్లతో బాంకులు కిక్కిరిసిపోయాయి. ATMలు ఇప్పటికీ పూర్తిగా పనిచెయ్యడంలేదు. వ్యాపారస్తులకి నగదు లేకపోవడం అంటే అర్థం, సైనికులకి ఆయుధం లేకపోవడమే. ఆయుధం లేకుండా సైనికుడు యుద్ధం ఎలా చెయ్యలేడో, నగదు లేకుండా వ్యాపారస్తుడు వ్యాపారం చెయ్యలేడు. వ్యాపారం తగ్గితే ప్రభుత్వానికి రావాల్సిన పన్నులు తగ్గిపోతాయి. ఆదాయం తగ్గిపోతే ప్రభుత్వం ఎలా నడుస్తుంది? సంక్షేమ కార్యక్రమాలు ఎలా అమలు అవుతాయి?

1000 నోట్లు, 500 నోట్లు ఒకేసారి రద్దు చెయ్యడంతో ప్రజల దగ్గర డబ్బులు లేకుండా పోయాయి. అలా కాకుండా 1000 నోట్లు మాత్రమే రద్దు చేసి ఉంటే సమస్య ఇంతగా ఉండేది కాదు. అసలు ఒక నెల ముందుగానే కొత్త 500 నోట్లు ATMల ద్వారా పంపిణీ చేసి ఉన్నా బాగుండేది. ప్రజల దగ్గర కొంతైనా నగదు ఉండేది. నిత్యావసరాలకి ఇబ్బంది ఉండేది కాదు. ద్రవ్యోల్బణం పెరిగిపోయిన ఈ రోజుల్లో ఎన్ని 100 నోట్లు పట్టుకెళ్ళినా ఏమీ కొనగలిగే పరిస్థితి లేదు. ఆర్ధిక వ్యవస్థ మనుగడకి 500 నోట్లు చాలా అవసరం. ఇప్పటికయినా మించిపోయిందేమీ లేదు. 2014, ఆ తరువాత ముద్రించిన 500 నోట్లు చెల్లుతాయి అని ప్రకటిస్తే సమస్య చాలావరకు తగ్గుతుంది. కావాలంటే ఒకటి, రెండేళ్ళ తరువాత ఈ పాత నోట్లని చలామణి లోంచి తొలగించవచ్చు. విచిత్రం ఏమిటంటే పెద్ద నోట్లు రద్దు చేసామని చెబుతూ 2000 నోటు జారీ చెయ్యడం. దీనివలన తాత్కాలికంగా నల్లడబ్బు తగ్గినా, మళ్ళీ కొన్నేళ్ళకి ఇంకా ఎక్కువ తయారవుతుంది.

ఇక రెండో సమస్య, ఆర్ధిక వ్యవస్థ నుండి నల్ల ధనం తొలగిపోవడం. మనకి నచ్చినా, నచ్చకపోయినా, మంచైనా, చెడ్డైనా నల్ల ధనం మన ఆర్ధిక వ్యవస్థలో ఒక భాగం అయిపోయింది. ఎన్నో పరిశ్రమలు, వ్యాపారాలు నల్ల ధనం మీద ఆధారపడి మనుగడ సాగిస్తున్నాయి. దీనికి వ్యాపారస్తులనే తప్పు పట్టలేము. వాళ్ళ స్వార్థం ముఖ్య కారణం అయినా, మన వ్యవస్థలలో లోపాలు, రాజకీయ నాయకుల, ఉద్యోగుల అవినీతి కూడ దీనికి చాలవరకు కారణం. ఎంతోమంది ఈ పరిశ్రమల్లో, వ్యాపారాల్లో ఉపాధి పొందుతున్నారు. ఇప్పుడు నల్ల ధనం ఒక్కసారిగా తగ్గిపోతే కొంతమందికి ఉద్యోగాలు పోయి రోడ్డున పడతారు. దశల వారీగా నల్లధనం అదుపులో తీసుకువస్తే ఈ పరిశ్రమలు తమ పద్ధతులు మార్చుకొంటాయి. లేకపోతే కొన్ని పరిశ్రమలు, వ్యాపారాలు ఆగిపోయి దేశంలో ఆర్ధిక మాంద్యం ఏర్పడే ప్రమాదం ఉంటుంది. GDP వృద్ధి రేటు ఈ సంవత్సరం తగ్గిపోతుందని అంటున్నారు. Ease of doing businessలో మన దేశం ప్రపంచంలో 130వ స్థానంలో ఉంది. ప్రొఫెషనల్‌గా కంపెనీలు నడపగలిగే పరిస్థితి మన దేశంలో ఇంకా పూర్తిగా లేదు. ఇందు కోసం వ్యవస్థలలో ఎన్నో మార్పులు తేవాలి.

కేవలం పెద్ద నోట్ల రద్దు వలన అవినీతి అంతం అయిపోదు. పది సంవత్సరాల UPA పాలనలో లక్షల కోట్ల అవినీతి జరిగింది. ఆ కేసులన్నీ ఇప్పటికీ తెమలలేదు. CBI, ED లాంటి సంస్థలు పెట్టిన కేసులు త్వరగా పరిష్కరించి, అవినీతిపరులకి శిక్ష పడేలా చేస్తే మిగిలినవాళ్ళకి భయం కలుగుతుంది. ఆ అవినీతి సొమ్మును ప్రభుత్వం స్వాధీనం చేసుకుంటే లక్షల కోట్ల ఆదాయం వస్తుంది. 

కేంద్ర ప్రభుత్వానికి మంచి మెజారిటి ఉంది. గొప్ప నిర్ణయాలు తీసుకోవాలనే ఆలోచన ప్రధాని మోది గారికి ఉంది. మోది గారు, మీరు దూకుడుగానే నిర్ణయాలు తీసుకోండి. కాని పర్యవసానాలు బాగా ఆలోచించి తగిన ముందు జాగ్రత్తలతో నిర్ణయాలు తీసుకుంటే, ప్రజలు ఇబ్బంది పడకుంటా ఉంటారు. అంతే కాదు ప్రతిపక్షాలు విమర్శించడానికి అవకాశం ఉండదు. ఏమయినా ఒక్క విషయం అందరూ గుర్తు పెట్టుకోవాలి. ఇది వాస్తవిక ప్రపంచం. దర్శకుడు “శంకర్” సినిమా కాదు.  

అపరిమిత కాల్స్ కాలుష్యం – డిజిటల్ వినాశనం

03/09/2016

టెక్నాలజీ అనేది ఒక ఆయుధం లాంటిది. అది ఎంతవరకూ అవసరమో అంతవరకే వాడుకోవాలి కాని, ఉంది కదా అని అవసరానికి మించి ఉపయోగిస్తే వినాశనం జరుగుతుంది.

ఇప్పుడు రిలయన్స్ జియో ఆఫర్ చేస్తున్న మొబైల్ సర్వీసు కూడ ఇలాగే అవసరానికి మించి వాడుకునే అవకాశం ప్రజలకి కల్పిస్తోంది. వాయిస్ కాల్స్ అన్నీ ఉచితమట. డేటా చార్జీలు కూడ మిగతా ఆపరేటర్లకంటే చాలా తక్కువ. అంటే వినియోగదార్లందరూ ఎప్పుడూ ఫోన్లలో మాట్లాడుతూనే ఉండచ్చు. నెట్ బ్రౌజింగ్ చేస్తూ, పాటలు, సినిమాలు డౌన్‌లోడ్ చేసుకుంటూ, 24 గంటలూ సోషల్ మీడియాలోనే జీవితాన్ని గడిపేయవచ్చు.

ఒక దశాబ్దం క్రితంతో పోలిస్తే ఇప్పటికే మొబైల్ ఫోను చార్జీలు చాలా తక్కువగా ఉన్నాయి. అది కాక గ్రూపులని, ఆఫర్లని, మరొకటని కొంతమంది ఇంచుమించు ఉచితంగానే మాట్లాడుకుంటున్నారు. దీనివలన ఫోన్ అన్నది ఇప్పుడు అవసరానికి ఉపయోగపడటం కాక టైం పాస్ వ్యవహారంలా, అది కూడ ముదిరి  వ్యసనంలా తయారయ్యింది. దీనివలన ఎంత సమయం వృధా అవుతోంది? చేతిలో ఫోను, చెవుల్లో ఇయర్ ఫోన్ లేకుండా కనిపించేవాళ్ళు ఎంతమంది ఉన్నారు ఈ రోజు యువతలో? విద్యార్థులు చదువుల మీద కంటే సోషల్ మీడియాపైనే ఎక్కువ సమయం గడుపుతున్నారు. ఆఫీసుల్లో ఫోన్‌తో సమయం వృధా చేసేవాళ్ళు ఎంతో మంది ఉన్నారు.

డ్రైవర్లు మొబైల్ ఫోన్‌లో మాట్లాడుతూ నడపడంవల్ల ప్రమాదానికి గురైన స్కూలు బస్సుల గురించి మనం వార్తలు చదువుతున్నాము. కార్లు, బైకులు డ్రైవింగ్ చేస్తున్నపుడు కూడ ఫోన్లలో మాట్లాడుతూ ప్రమాదాలు చేసేవాళ్ళు, రోడ్లపై నడుస్తున్నప్పుడు ఫోన్లలో మాట్లాడుతూ ప్రమాదం కొని తెచ్చుకునేవాళ్ళు బోలెడంతమంది. దీనికంతటికీ కారణం అతి తక్కువగా ఉన్న కాల్ చార్జీలే. ఇప్పుడు ఆ కాల్స్ కూడ ఉచితంగా చేసుకోవచ్చంటే, ఇక ఎవరూ ఫోన్లు వదలరు. ఇప్పటికే కాల్ డ్రాప్స్ పెరిగాయి. ఫోన్ వాడకం అపరిమితమయితే ఇంకా పెరుగుతాయి. అందుకోసం మరిన్ని సెల్ టవర్లు పెడతారు. దానివలన రేడియేషన్ కూడ పెరగవచ్చు.

ఫోన్ వాడకం అపరిమితమయితే కొన్ని వేల కోట్ల పని గంటలు వృధా అవుతాయి. రోడ్లపై ప్రమాదాలు పెరుగుతాయి. మనిషితో మనిషి సూటిగా మాట్లాడే సందర్భాలు తగ్గిపోతాయి. మానవ సంబంధాలు ఇంకా దెబ్బ తింటాయి. మానసిక సమస్యలు కూడ పెరగవచ్చు. డేటా చార్జీలు కూడ తగ్గటంతో వినియోగదారులు అనవసరమైన చెత్త అంతా ఇంటర్‌నెట్ నుండి డౌన్‌లోడ్ చేసుకుంటారు. సినిమాల పైరసీ బెడద ఇంకా పెరుగుతుంది.

ఈ అపరిమిత కాల్స్ కాలుష్యం మనకు అవసరమా? ఇది స్వఛ్చ్ భారత్ అన్న భావనకి, నినాదానికి వ్యతిరేఖం కాదా? ఇది డిజిటల్ విప్లవం కాదు. డిజిటల్ వినాశనం.

ఈ కాల్స్ కాలుష్యం, డిజిటల్ వినాశనం నుండి మన దేశాన్ని రక్షించి, స్వఛ్చ్ భారత్ సాధించాలంటే ఉచిత కాల్స్, తక్కువ డేటా చార్జీలను ప్రభుత్వం నియంత్రించాలి. డిజిటల్ విప్లవానికి అవసరమైన సర్వీసులను మాత్రమే ప్రోత్సహించాలి. మిగతా వాటిని పరిమితంగా మాత్రమే ఉపయోగించుకునేలా మార్పులు చెయ్యాలి. అవసరమైతే వీటి మీద స్వఛ్చ భారత్ సెస్సు విధించాలి. ప్రజల ముఖ్య అవసరాలపై సెస్సు విధించటం మానేసి, ఇలాంటి వాటిపై స్వఛ్చ్ భారత్ సెస్సు అమలు చేస్తే బాగుంటుంది. ఒక్కో కాల్‌పై నిమిషానికి ఒక రూపాయి, డేటాపై ఒక్కో జిబికి పది రూపాయలు వసూలు చేసినా, ప్రభుత్వానికి కొన్ని వేల కోట్ల రూపాయలు వస్తాయి. స్వఛ్చ్ భారత్ కి నిధుల ఢోకా ఉండదు. చార్జీలు లేదా పన్నులు పెరిగితే, ప్రజలు అవసరమైనంతవరకే మొబైల్ ఫోన్ ఉపయోగించుకుంటారు. శబ్ద కాలుష్యం, ప్రమాదాలు తగ్గుతాయి. అన్నిటికి మించి ప్రజల విలువైన సమయం ఆదా అవుతుంది. స్వఛ్చ్ భారత్ సాకారమవుతుంది.