Skip to content

పుట్టింటికి దారేది?

17/09/2017

టపా టైటిల్ చూసి ఇదేదో పవన్ కళ్యాణ్, త్రివిక్రంల కొత్త సినిమా పేరు అనుకుంటున్నారా? అదేమీ కాదు. ఇది నేను చదివిన ఒక కథకి సంబంధించిన టపా. ఆ కథ చదివాకా అసలు ఇలాంటి కథలు కూడ ఉంటాయా? అని ఆశ్చర్యపోయాను. ఇది కథ లాంటి నిజం. నిజానికి ఇది కథ కాదు, వ్యథ. మీరెవరైనా “వంశీకి నచ్చిన కథలు” పుస్తకం చదివి ఉంటే, ఈ కథ కూడ చదివి ఉంటారు. ఆ కథ పేరు “తెగిన పేగు” రచయిత పేరు పిశుపాటి ఉమామహేశం.

ఈ కథ కథాకాలానికి డెబ్బయి యేళ్ళ క్రితం అంటే ప్రస్తుతానికి బహుశా సుమారు ఒక శతాబ్దం క్రితం కేరళలో మొదలవుతుంది. అవి మన ఆంధ్రప్రాంతంలో కన్యాశుల్కం రోజులు. ఎక్కువ శుల్కం ఇచ్చుకోలేని పేదవాళ్ళు, కేరళ ప్రాంతంలో ఆడపిల్లలు ఎక్కువ కాబట్టి అక్కడనుండి పేద కుటుంబాల వధువులని తక్కువ ధరకే “కొని” తెచ్చుకునేవారు. అలా అయిదేళ్ళ ప్రాయంలో నూట అరవై రూపాయలకు అమ్ముడుపోయి వలస వచ్చిన ఒక డెబ్బయి అయిదేళ్ళ ముసలి తల్లి తాను చనిపోయేలోగా ఒక్కసారైనా తన పుట్టిన ప్రాంతానికి వెళ్ళి, తనవాళ్ళని కలవాలని ఆశపడుతుంది.

ఏదో దక్షిణదేశ యాత్రల సందర్భంగా కేరళ వైపు వెళ్ళే అవకాశం వచ్చిన కొడుకు, తల్లిని తీసుకుని అక్కడకు పయనమవుతాడు. కాని ఆ ముసలి తల్లికి తన ఊరు పేరు కాని, తల్లిదండ్రుల పేర్లు కాని సరిగ్గా గుర్తుండవు. వలస వచ్చిన తరువాత ఆమె తన గతాన్నంతా ఇంచుమించు మరిచి పోయి జీవిస్తుంటుంది. చిన్న వయసులోనే ఆమెని తీసుకుని వచ్చేసారు మరి. పాల్ఘాట్ దగ్గర ఏదో చిన్న ఊరని మాత్రమే ఆమెకు జ్ఞాపకం ఉంటుంది. అక్కడకు వెళ్ళాకా పరిసరప్రాంతాల ఊర్ల పేర్లన్నీ ఆమెకు చెపితే, తన ఊరు పేరు గుర్తుపడుతుంది. తీరా ఆ ఊరు వెళ్ళాకా, తన పుట్టిల్లు ఎక్కడో తెలియదు. ఏదో గుడి పక్కన ఇల్లని ఆమెకు లీలగా జ్ఞాపకం. అలా గుళ్ళన్నీ వెతికితే చివరికి ఆమె పుట్టిల్లు దొరుకుతుంది.

కాని ఆమె పుట్టింటి వద్ద ఆమెని గుర్తుపట్టేవాళ్ళు ఎవ్వరూ ఉండరు. ఆమె తల్లిదండ్రులు ఎప్పుడో చనిపోయారు. ఆమె అన్నదమ్ముల్లో ఒకడు తన కుటుంబంతో ఆ ఇంట్లో ఉంటాడు. వాళ్ళు ఇప్పటికీ పేదవాళ్ళుగానే ఉంటారు. ఆ ఇంట్లోని కొన్ని పరిసరాలని ఆమె గుర్తు తెచ్చుకుంటుంది. ఇంతలో ఊరిలో అందరికన్నా పెద్దవాడయిన ఒక ముసలాయన వచ్చి ఆమెని గుర్తు పడతాడు. ఆ అన్నాచెల్లెళ్ళని కలుపుతాడు. అది ఒక విచిత్రమైన బంధం. ఒక తల్లికి పుట్టారు. కాని అయిదేళ్ళకే విడిపోయారు. మళ్ళీ ఇన్నాళ్ళకి అనుకోకుండా కలిసారు. ఇప్పుడైనా మళ్ళీ కలిసి ఉండలేరు. బహుశా మరెప్పుడూ కలుసుకోరు. ఒకరి భాష ఒకరికి రాదు. ఆమె కొడుకు, ఇంగ్లీష్ వచ్చిన ఒక మళయాళీ, అన్నీ అనువదించి చెపుతుంటారు. ఆ ఇంట్లో ఒక కాఫి మాత్రం తాగి తల్లీకొడుకులు తిరుగు ప్రయాణమవుతారు.

నేను ఈ కథ చదివి చాల ఏళ్ళు అయ్యింది. అయితే ఇప్పుడు గుర్తుకురావడానికి ఒక కారణం ఉంది. అదేమిటంటే ఈ మధ్య టాటా స్కై లో కిడ్స్ మూవీ చానల్లో ఒక సినిమా చూసాను. దాని పేరు “గౌరు – జర్నీ ఆఫ్ కరేజ్”. ఈ సినిమా కథ కూడ ఇంచుమించు తెలుగు కథలానే ఉంటుంది.

ఈ సినిమాలో కూడ ఒక అవ్వ ఉంటుంది. ముసలి వయసులో చావుకు దగ్గరగా బతుకుతుంటుంది. వాళ్ళది రాజస్థాన్‌లోని గొర్రెలకాపర్ల కుటుంబం. ఆమె ఎప్పుడో తన చిన్నప్పుడు పెళ్ళయి వందల కిలోమిటర్ల దూరంలో ఉన్న అత్తింటికి వచ్చేస్తుంది. పరిస్థితి బాగోక మళ్ళీ పుట్టింటికి వెళ్ళే అవకాశం ఆమెకి రాదు. కాని ఎప్పటికయినా తన పుట్టింటికి వెళ్ళి తన అన్నను కలుసుకోవాలని ఆమె ఆశ. కాని అది పేదవాడయిన ఆమె కొడుకు వల్ల కాదు. అప్పులు తీర్చడం కోసం కొడుకు, కోడలు పట్నంలో పనిచెయ్యడానికి వెళ్ళిపోతారు.

ఆ ప్రాంతానికి అప్పుడు కరువు వస్తుంది. ఊరిలోని గొర్రెలకాపర్లందరూ తమ గ్రామం విడిచిపెట్టి తమ గొర్రెలతో కాస్తంత పచ్చగా ఉన్న ప్రాంతాలకి వలస వెళ్ళడానికి ప్రయాణమవుతారు. ఈ అవ్వ పదమూడేళ్ళ మనవడు గౌరు వాళ్ళ కుటుంబం గొర్రెలను తీసుకు వెళ్ళాలి. అవ్వ తన పదేళ్ళ మనవరాలితో ఊరిలోనే ఉండాలి.

కాని వాళ్ళు వెళ్ళబోయే ప్రాంతం తన అవ్వ పుట్టిల్లు ఉన్న “కంకడ్” గ్రామానికి దగ్గరలో ఉందని తెలుకున్న గౌరు తన బామ్మని ఎలాగైనా అక్కడకి తీసుకునివెళ్ళాలని నిర్ణయించుకుంటాడు. దానికి గ్రామపెద్ద ఒప్పుకోడు. అయినా ఆ మనవడు బామ్మకి ఒక గాడిద అంబారీ తయారుచేసి తన చెల్లెలితో వెనకాలే రమ్మని ప్రయాణమవుతాడు. దారిలో ఇది గమనించిన గ్రామపెద్ద ఒక రాత్రి వీళ్ళని ఒదిలేసి మిగతావాళ్ళతో వెళ్ళిపోతాడు. అయినా పట్టుదలతో గౌరు ఎడారికి అడ్డంపడి ఎన్నో కష్టాలను ఎదుర్కొంటూ, ఎన్నో మజిలీల తరువాత తన చెల్లెలితో సహా తన బామ్మని ఆమె అన్న దగ్గరకు చేరుస్తాడు.

“పాపం పసివాడు” సినిమాలోలా ఎన్ని కష్టాలు వచ్చినా ధైర్యంగా చిరునవ్వుతో ఎదుర్కొన్న ఆ చిన్నారిని చూస్తే నాకు “లగాన్” సినిమాలో అమీర్ ఖాన్ గుర్తొచ్చాడు. అంతకంటే బాగా చేసాడు. ఎక్కడా బోరు కొట్టని అద్భుతమైన సినిమా ఇది. ఒక విధంగా చెప్పాలంటే ఇది యువతరానికి స్పూర్తినిచ్చే సినిమా. వీలైతే మీరు కూడ తప్పక చూడండి.

ఈ సినిమా చూసిన తరువాత కొన్నేళ్ళ క్రితం చదివిన ఆ కథ గుర్తొచ్చింది. రెండూ ఒకలాంటి కథలే. నేపధ్యమే వేరు. ఇంచుమించు ఒక శతాబ్దం తరువాత కూడ ఆడవాళ్ళలో కొంతమంది పరిస్థితి అలాగే ఉంది. కన్యాశుల్కం కాలంలో అయినా, వరకట్నం రోజుల్లో అయినా నష్టపోయింది స్త్రీలే. ఈ సమస్యకి ఒక్కటే కారణం, స్త్రీలకి ఆర్థిక స్వాతంత్రం లేకపోవడం. ఈ ఇరవయ్యొకటో శతాబ్దంలో మాత్రం చాలామంది స్త్రీలు చదువుకుని ఉద్యోగాలు, వ్యాపారాలు చేస్తూ స్వతంత్రంగా బతుకుతున్నారు. భవిష్యత్తు ఇంకా బాగుంటుందని ఆశిద్దాము.

 

ప్రకటనలు

పోలవరం జిల్లా ఏర్పాటుచెయ్యండి

05/09/2017

ఆంధ్రప్రదేశ్ అభివృద్ధికి ముఖ్యావసరమైన పోలవరం ఇరిగేషన్ ప్రాజెక్టు పనులు శరవేగంతో జరుగుతున్నాయి. మరో ఏడాది కాలంలో ఒక దశ పనులు పూర్తి చెయ్యాలని ప్రభుత్వం కృషి చేస్తోంది. అయితే ప్రాజెక్టు సకాలంలో పూర్తవ్వాలంటే ప్రాజెక్టు నిర్మాణంతో పాటు ప్రాజెక్టుతో ముంపుకు గురయ్యే ప్రాంతాల ప్రజలు అంటే నిర్వాసితుల సమస్యలు కూడ ప్రభుత్వం త్వరగా పరిష్కరించవలసి ఉంటుంది. నిర్వాసితులకి పరిహారం చెల్లించడం, పునరావాసం, అనుమతులు, వివిధ శాఖల మధ్య సమన్వయం మొదలైనవి చాలా ముఖ్యమైన పనులు. దీనికి ప్రభుత్వ యంత్రాంగం చురుకుగా పనిచెయ్యాలి. అందుకు ఉభయ గోదావరి జిల్లాల అధికారులు సమన్వయంతో పని చెయ్యాలి. ఆ అధికారులకి ఈ ప్రాజెక్టు పని మాత్రమే కాకుండా, రెండు జిల్లాలలోని ఇతర ప్రాంతాల వ్యవహారాలు కూడ చూడవలసి ఉంటుంది. అలా కాకుండా పోలవరం ప్రాజెక్టుకి సంబంధించిన వ్యవహారాలన్నీ ఒకే జిల్లా పాలనాయంత్రాంగం అజమాయిషీలో ఉంటే, యంత్రాంగం ఇంకా సమర్ధంగా, వేగంగా పని చెయ్యగలుగుతుంది.

అందుకోసం ఈ ప్రాజెక్టుకి సంబంధించిన పనులు జరుగుతున్న ప్రాంతాలు, ముంపుకి గురయ్యే ప్రాంతాలు కలిపి పోలవరం జిల్లాగా ఏర్పాటు చేస్తే ప్రాజెక్టుకి పాలనాపరమైన వెసులుబాటు వస్తుంది. అలాగే కొత్త జిల్లాకి అధికారులుగా గతంలో ప్రాజెక్టు పనులు జరిగిన ప్రాంతాలలో పని చేసినవాళ్ళని నియమిస్తే వాళ్ళ అనుభవం కూడ ఉపయోగపడుతుంది. ముఖ్యంగా నిర్వాసితుల పునరావాసం, సమస్యలు పరిష్కరించిన అనుభవం ఉన్న కలెక్టరుని కొత్త జిల్లాకి నియమిస్తే పనులు సాఫిగా, త్వరగా జరుగుతాయి. అనుమతుల కోసం అధికారులు ఏలూరుకో, కాకినాడకో వెళ్ళవలసిన అవసరం ఉండదు.

తెలంగాణ నుండి ఆంధ్రప్రదేశ్‌కి బదిలీ అయిన ముంపు మండలాలతోపాటు పోలవరం, రంపచోడవరం నియోజకవర్గాల మండలాలు కలిపి కొత్త జిల్లాగా ఏర్పాటు చెయ్యవచ్చును. ప్రాజెక్టు పరిధిని బట్టి అవసరమైతే ఉభయ గోదావరి జిల్లాలలోని మరి కొన్ని మండలాలు కూడ ఇందులో కలపవచ్చును. కేవలం ప్రాజెక్టు నిర్మాణంలోనే కాకుండా, భవిష్యత్తులో ప్రాజెక్టు నిర్వహణ విషయంలో కూడ ప్రాజెక్టు మొత్తం ఒకే జిల్లా పరిధిలో ఉండడం ఎంతగానో ఉపయోగపడుతుంది.

 

భళి భళి రా.. రాజమౌళి.

10/06/2017

బాహుబలి ది కంక్లూజన్. ఈ మధ్య కాలంలో ఒక సినిమాని రెండోసారి థియేటర్‌కి వెళ్ళి చూసిన సందర్భం ఇదే. 21వ శతాబ్దం ప్రారంభం నుండి టివిలో సినిమాలు ఎక్కువగా రావడం మొదలయ్యాకా చాలామంది థియేటర్లకి వెళ్ళడం తగ్గించేసారు. ఎప్పుడైనా మంచి సినిమాలు వచ్చినపుడు ఒకసారి థియేటర్‌కి వెళ్ళి చూసినా, రెండోసారి వెళ్ళడం అరుదే. బాహుబలి 2 సినిమాని నేను మొదట ఐమాక్స్ తెరపై చూసాను. అద్భుతంగా అనిపించింది. మళ్ళీ ఇంకోసారి చూడాలనిపించి ప్రయత్నిస్తే ఇప్పటికి కుదిరింది. కాని మామూలు తెరపై చూడాల్సివచ్చింది. అయినా అద్భుతంగానే అనిపించింది.

నిజానికి ఇదేమీ గొప్ప కధేమీ కాదు. చిన్నప్పుడు చందమామలో చదువుకున్న అనేకానేక జానపదకథల్లాంటిదే. రామారావు, కాంతారావు, రాజనాల నటించిన ఎన్నో పాత సినిమాలు ఇలాగే ఉంటాయి. కాని ఈ సినిమాని రాజమౌళి తెరకెక్కించిన విధానమే ఈ సినిమాని గొప్ప స్థాయికి తీసుకువెళ్ళింది. అందుకే ఈ సినిమా కథ గురించి కాకుండా సినిమాలోని పాత్రల గురించి వ్రాస్తే బాగుంటుందనిపించింది. సినిమాలోని పాత్రలన్నీ కూడ రామాయణం, భారతం లోని పాత్రలని గుర్తుచేస్తూ ఉంటాయి. ముఖ్యమైన పాత్రలన్నింటిని చాలా శ్రద్ధగా తీర్చిదిద్దారనిపిస్తుంది. అలాగే పాత్రలకి న్యాయం చేసే సరి అయిన నటీనటులని ఎన్నుకుని ఆ పాత్రలకి సహజత్వం తీసుకొచ్చాడు రాజమౌళి.

శివగామి: ఈ సినిమాలో అన్నింటి కన్నా ముఖ్యమైన పాత్ర ఇది. గాంధారి + కుంతి + కైకేయి = శివగామి. అయితే కుంతి పాత్రని చంపేసి ఆ పాత్రని కూడ శివగామి పాత్రలో కలిపేసారు. తోడికోడలి కొడుకు బాహుబలిని తన కన్నబిడ్డతో సమానంగా పెంచిపెద్ద చేస్తుంది శివగామి. తన కొడుకుకు రాజు అయ్యే అర్హత లేదని తెలిసి, బాహుబలిని రాజుని చేస్తుంది. కాని కైకేయిలా చెప్పుడుమాటలు విని బాహుబలిని బయటికి పంపించి తన కొడుకుని రాజుని చేస్తుంది. చివరికి తన తప్పు తెలుసుకుని బాహుబలి కొడుకుని రక్షిస్తుంది. అక్కడక్కడ ఇందిరాగాంధిని కూడ గుర్తు చేస్తుంది ఈ శివగామి పాత్ర. ఈ పాత్రకి రమ్యకృష్ణ తప్ప మరెవ్వరూ న్యాయం చెయ్యలేనంత అద్భుతంగా నటించింది.

కట్టప్ప: శివగామి తరువాత అంత ముఖ్యమైన పాత్ర కట్టప్పది. భీష్ముడు + కర్ణుడు = కట్టప్ప. మూడు తరాలని చూసిన వృద్ధ వీరుడు కట్టప్ప. వంశాచారం ప్రకారం రాజరికానికి బందీగా పనిచేస్తూ మంచితనానికి మద్దతు ఇవ్వలేక కుమిలిపోయే భీష్ముడి లాంటి పాత్ర. అలాగే తను నమ్మిన సిద్ధాంతానికి కట్టుబడి దుష్టుడైన భల్లాలదేవుని కాపాడడానికి తన ప్రాణాన్ని కూడ పణంగా పెట్టే కర్ణుడు లాంటివాడు. ఈ పాత్రకి సత్యరాజ్ పూర్తిగా న్యాయం చేసాడు. కాని ఈ పాత్రకి న్యాయం చేసే కేరక్టర్ ఆర్టిష్ట్ తెలుగులో దొరకకపోవడం దురదృష్టం. రంగనాథ్, శరత్‌బాబు తరువాత తెలుగులో మంచి సహాయనటులే కరువయ్యారు.

బాహుబలి: తండ్రీకొడుకులైన ఇద్దరు బాహుబలులని, ఇంచుమించు ఒకే విధంగా మలచారు. రాముడు + అర్జునుడు + భీముడు = బాహుబలి. తండ్రి మాట జవదాటని రాముడిలా శివగామి అజ్ఞని పాటిస్తూ వనవాసం వెళ్ళినట్లు రాజప్రాసాదాన్ని విడిచి జనావాసాలకి వెళతాడు బాహుబలి. మాయాజూదంలో ఓడిపోయిన పాండవులు కూడ ఇలాగే వనవాసం చేస్తారు. అర్జునుడు లాంటి వీరుడు, భీముడంతటి బలశాలి. అలాగే రాజు స్థానంలో ఎవరున్నా, ప్రజల మద్దతు మాత్రం ఎప్పుడూ బాహుబలికే ఉంటుంది. ప్రభాస్ తప్ప ఈ పాత్రకి ఇంకెవరినీ ఊహించలేము. రాజమౌళిని నమ్మి అన్నేళ్ళు ఈ చిత్రానికే కష్టపడి పని చేసినందుకు ప్రభాస్‌కి మంచి పేరు ప్రఖ్యాతులు వచ్చాయి.

దేవసేన: సీత + ద్రౌపది = దేవసేన. సీతలా బాహుబలితో రాజప్రాసాదాన్ని విడిచి జనావాసానికి వెళుతుంది. అక్కడే లవకుశులకి జన్మనిచ్చినట్టు మహేంద్ర బాహుబలికి జన్మనిస్తుంది. తరువాత రావణుడు లాంటి భల్లాలదేవుడికి బందీగా మారి అశోకవనంలో సీతలా కొడుకు కోసం ఎదురుచూస్తూ ఉంటుంది. అంతకుముందు ద్రౌపదిలా నిండుసభలో అవమానానికి గురవుతుంది. అనుష్క కూడ చాలా చక్కగా నటించి తన పాత్రకి న్యాయం చేసింది. ప్రభాస్‌కి సరైన జోడిగా కుదిరింది.

భల్లాలదేవుడు: రావణుడు + దుర్యోధనుడు = భల్లాలదేవుడు. దుర్యోధనుడిలా రాజ్యాధికారం కోసం ఎప్పుడు రగిలిపోతూ ఉంటాడు. సోదరుడు లాంటి బాహుబలితో కలిసి నడుస్తూనే కుట్రలు పన్నుతూ ఉంటాడు. భరతుడు దుర్యోధనుడిలాంటి వ్యక్తి అయితే ఎలా ఉంటాడో, అలా ఉంటాడు. తండ్రితో కలిసి తల్లిని కైకేయిలా మారుస్తాడు. అమరేంద్ర బాహుబలిని చంపించినా, కసి తీరక దేవసేనని రావణుడు బంధించినట్టు బంధిస్తాడు. దగ్గుబాటి రానా ప్రభాస్‌తో పోటీపడి తన పాత్రని బాహుబలికి దీటుగా నిలబెట్టాడు. క్లైమాక్స్‌లో మహేంద్ర బాహుబలి కన్నా వీరోచితంగా పోరాడతాడు.

బిజ్జలదేవుడు: ధృతరాష్ట్రుడు + శకుని = బిజ్జలదేవుడు. ధృతరాష్ట్రుడిలాగే తనకు దక్కనట్టు, తన కొడుకుకి కూడా సింహాసనం దక్కదేమోనని కుట్రలు పన్నుతూ ఉంటాడు. అవకాశం దొరికినప్పుడల్లా తన కుమారుడిని గొప్పగా చూపిస్తుంటాడు. శకునిలా కొడుకుతో దురాలోచనలు చేస్తుంటాడు. మంధరలా కైకేయి మనసు విరిచెయ్యాలని ప్రయత్నిస్తుంటాడు.

కుమారవర్మ: ఇది నర్తనశాలలో ఉత్తరకుమారుడు లాంటి పాత్ర. విరాటపర్వంలో అర్జునుడు గోగ్రహణం కోసం యుద్ధం చేస్తే ఇక్కడ సిల్లీగా పందులవేట చేస్తాడు బాహుబలి. అసలు ఈ కుమారవర్మ పాత్ర సినిమాకి అవసరం లేదు. అలాగే అవంతిక పాత్ర కూడ. ఈ రెండు పాత్రలు సినిమా నిడివి పెంచి రెండు భాగాలుగా చెయ్యడానికి, కాస్త వినోదం పంచడానికి తప్ప ఇంకెందుకూ పనికిరావు. కుమారవర్మగా సుబ్బరాజు తన వంతుగా బాగానే ప్రయత్నించినా, గొప్పగా చెయ్యలేకపోయాడు. కుమారవర్మ పాత్రకి సునీల్(వర్మ) అయితే బాగుండేది. కామెడీ ఇంకా సహజంగా ఉండేది. కమేడియన్ నుండి హీరోకి ఎదిగిన సునీల్ లాగానే కుమారవర్మ పాత్ర కూడ ఉంటుంది కాబట్టి సునీల్ అయితే బాగుండేది.

ఒక మామూలు జానపదకథలో ఇన్ని బలమైన పాత్రలు, వాటి మధ్య బలమైన ఎమోషన్స్ సృష్టించిన రచయిత విజయేంద్ర ప్రసాద్ అభినందనీయులు. అలాగే ఆ పాత్రలకు సరిపోయే నటీనటులని ఎన్నుకుని, వాళ్ళచేత అద్భుతంగా నటింపచేసిన దర్శకుడు రాజమౌళి ఇంకా అభినందనీయుడు. ముఖ్యంగా ఒక్కొక్క సన్నివేశాన్ని, శ్రద్ధగా సాంకేతిక అద్భుతంగా తీర్చిదిద్దినందుకు రాజమౌళి టీంని ప్రశంసించాలి. అందుకే ఈ సినిమాకి ప్రపంచమంతా గొప్ప పేరు ప్రఖ్యాతులు వచ్చాయి.
అయినా ఒక అసంతృప్తి ఏమిటంటే, ఇంత కష్టపడి, ఇంత ఖర్చు పెట్టి, ఒక కాల్పనిక కథని సినిమాగా తీసే బదులు ఒక పౌరాణిక లేదా చారిత్రక గాథని సినిమాగా తీసి ఉంటే చరిత్రలో శాశ్వతంగా నిలిచిపోయేదీ. రాజమౌళి భవిష్యత్తులో ప్రభాస్‌తోనే “అల్లూరి సీతారామరాజు” కథని యధాతథంగా, ఎటువంటి గ్రాఫిక్సు లేకుండా సినిమాగా తీసి మన తెలుగు వీరుడి చరిత్రని యావద్దేశానికి సగౌరవంగా గుర్తు చేస్తే బాగుంటుందని నా అభిప్రాయం.